چهارمین آلبوم بسیار تحسین شده لیتل سیمز «بعضی اوقات ممکن است درونگرا باشم» نام دارد. شنبه چنین شبی نبود. رپر بریتانیایی با قضاوت بر اساس مقدمه ارکستری که با آن روی صحنه رفت، به نظر میرسید که مشتاق غرق در سالن رقص باشد.
آن چادر برای آن آماده نشده بود: فقط نیمه پر بود. افراد حاضر در شرایط انسانی یک دوره تصادف دریافت کردند. «من انسانها را مطالعه میکنم، این باعث میشود انسانشناس باشم»، سیمبیاتو آجیکاو (28) در «درونگرا» رپ کرد: او ما را برای یک مأموریت تحقیقاتی به محلهای که در آن بزرگ شده بود (101 FM) لندن برد. («دوستت دارم، از تو متنفرم») و قدرت زنان در تمام سایه های سیاه («زن»).
برای این کار، سیمز از دو گیتاریست، یک درامر و یک جادوگر لپ تاپ پشتیبانی گرفته بود. در آوریل، او یک تور یک ماهه دیگر در ایالات متحده را لغو کرد، زیرا از نظر مالی امکان تور با گروه مورد نظر او وجود نداشت، و در سالن رقص ما متوجه شدیم که این به چه معناست: لهجه ها کمی درست تر بودند. یک “تجاوز” دوست داشتنی، از آلبوم قبلی او منطقه خاکستری، به لطف یک ترکیب باس وزوز پر از اعتماد به نفس بود. «از انرژی من محافظت کن» مانند شاهزاده لغزنده و قابل رقص به نظر می رسید. و در «اشاره کن و بکش» سیمز خودش صدای شلیک گلوله را زد.
این نمایش ارتباط زیادی با آن داشت: نمایش نور درجه یک بود، مرد تبلیغاتی جایگاه خود را می دانست. اما این خود خواننده رپ بود که نمایش را ربود. در “زهر” کلمات او با خشم می درخشید، در “خودخواه” او توانست لطافت لازم را نشان دهد. و در «رئیس» اجازه داد رپهایش مانند تیلههایی از راه پله بر روی ضربات بپرند: با ریتمی تکرار نشدنی. او در آهنگ «اشاره کن و بکش». راست می گفت: با اون یکی مربا ما با کمال میل به شب می رفتیم.
سیمز کوچک، در Pukkelpop در 20/08 دیده شد