ویراستاران در یک چادر تصویر رایج و رایج یک گروه در حال افول را تقویت می کنند، اما معلوم شد که این یک موهبت برای گروه بود. در یک محیط نسبتاً صمیمی، گروه با انگیزه و قاطعیت قابل توجهی نواخت. در کشورهای دیگر به راحتی نمیتوانید آنها را بالاتر از لیام گالاگر و پیکسیها روی صورتحساب ببینید، اما در Hear Hear هنوز ثابت شد که پایانی ارزشمند هستند – اگرچه هر بازدیدکنندهای تا انتها باقی نماند.
اگر بلیت فروشی ناامیدکننده جشنواره یک روزه هنوز برای چیزی خوب بود، پس تعطیل کردن صحنه اصلی و انتقال همه اجراها به چادر. به عنوان مثال، Editors در یک فضای سرپوشیده قرار گرفت که آکوستیک یک سنگر محاصره شده را ندارد، زیرا این نوع سالن هایی است که معمولاً تماشاگران در کشور ما در آن بازی می کنند. بعد از آنها بزرگترین بازدیدها نمایش دو سال پیش در Sportpaleis ما نوعی نسخه کوتاه شده از آن مجموعه را در Hear Hear دریافت کردیم که با سه آهنگ منتشر شده از هفتمین آلبوم آنها تکمیل شد. EBM که ماه آینده منتشر می شود. گروه هوشمندانه از این فرصت استفاده کرد و در ماه اکتبر امسال یک برنامه در Forest National اعلام کرد.
زیر چراغهای قرمز شوم، «سکته قلبی» نمایش را آغاز کرد. در کنار دیگر آهنگهای جدید «کارما صعود» و «بوسه»، آنها با اختلاف کم جذابترین لحظات نمایش بودند. “هیچ کس تو را بیشتر از من دوست نخواهد داشت” تام اسمیت خواننده jeremieerde، متنی که عموم مردم بلژیک اجازه داشتند آن را همراه با دست روی قلب بخوانند. آهنگ های قدیمی تر «The Racing Rats» و «Papillon» به طرز قابل توجهی در اوایل مجموعه ظاهر شدند تا حال و هوای نمایش را تقویت کنند. بوسیدن دست ها، حرکات رقص اسپاستیک و حالات چشمگیر صورت: اسمیت در دو سال گذشته فراموش نکرده است که چگونه طرفداران خود را بازی کند.
تام اسمیت.
عکس: کوئن باترز.
بخش مرکزی نمایش، مانند لیام گالاگر و پیکسی، فرو ریخت. “فرانکنشتاین”، “مجله”، “صعود کارما”، “خشونت”، “بدون آسیب”: آنها بیشتر بر روی سینت های پر زرق و برق مشابه و درام های پمپاژ زندگی می کردند. حتی بیشتر از گوشگیر، عینکهای آفتابی در اواخر شب برای نشان دادن نور پر زرق و برق انگلیسیها به کار آمد، هرچند این بار آنها شعلهافکنها را در خانه رها کرده بودند. در عوض، یک راهروی کوچک در مرکز صحنه قرار داده شده بود، که اسمیت بارها و بارها رقتهای لازم را روی آن نشان میداد، دوربین از نمای نزدیک روی صورت عرقزده و نورانی قرمز و آبی او اشاره کرد.
بعد از موج نو و سینت راک زیاد، آهنگهای گیتار زیر از سالهای اولیه کمی نامناسب بودند، مثل تماشای گروهی با دو چهره در محل کار. از یک طرف، ویراستاران همچنان به آهنگهایی مانند «پایان شروعی دارد»، «خون» یا کمی بعد «سیگاران بیرون از درهای بیمارستان» و «مونیخ» نیاز دارند تا مخاطب را وادار به پریدن کند. از سوی دیگر، متوجه میشوید که از زمان خروج گیتاریست کریس اوربانوویچ در ده سال پیش، گروه کیلومترها از آن صدای اصلی فاصله داشته است. بهترین مثال برای این کار، «صدایی نیست جز باد» بود که در سال 2010 با اجرای پیانو در Werchter جاودانه شد. در Hear Hear، گروه نسخه استودیویی را از Violence منتشر کرد، اگرچه آن لحظه برای آن احساسی کمتری نداشت.
هیچ کمبودی از طرف گروه و طرفداران در هنگام اختتامیه این جشنواره وجود ندارد. ویراستارها در حال حاضر ارزش جایگاه بالای خود را در این صورتحساب داشتند، اما اگر آن آلبوم جدید حاوی چند آهنگ جدید یا موارد مورد علاقه جمعیت نباشد، دفاع از این موقعیت بهعنوان تیتر به تدریج دشوار میشود.
ویراستاران، دیده شده در Hear Hear، 14/8
