صلاح با عشق به سو تبدیل شد. یک هفته پیش او با گریه اعلام کرد که باید دوباره داروهای ضد افسردگی مصرف کند. یک قارچ درمانی تجربی به او چشم انداز زندگی عاطفی غنی تری نسبت به داروهای ضدافسردگی داده بود، اما سگ سیاه او بدون شناسایی به عقب برگشت. و بنابراین طرفداران جلوی صحنه نگران بودند: خواننده چگونه خواهد بود؟
خوب، تابناک، صادقانه بگویم، در مجموعه زرد شاد او. او مانند بهترین آواز می خواند، اگرچه صدایش خشن تر از آنچه ما تا به حال شنیده ایم به نظر می رسید. در «راگاموفین» برای اولین بار مورد توجه قرار گرفت، پیش از آن او از همه برای پیام های حمایت تشکر کرده بود. در طول اجرا، او مرتباً به اهمیت اتحاد و حمایت متقابل بازگشت. در زمین، تماشاگران، نه برای آخرین بار، قلب او را پرتاب کردند.
او سه خواننده با خود داشت که قدرت موی آنها تنها با قدرت روح پیشی می گرفت، به علاوه باس، درام، گیتار و کیبورد. آنها در آن صحنه بزرگ به آرامی به یکدیگر نزدیک بودند که کمی حس باشگاهی به اجرا می داد. اما علیرغم آن بازیگران بزرگ، سلاه سو بیشتر کار را انجام داد: چگونه خودش را به «تمام راه پایین» کوبید و غمش را فریاد زد، چگونه در «آرامش ذهن» پراکنده شد و در همان زمان، با وحشت، آواز خواند. سرعت ما اجازه داشتیم در آخرین شماره شرکت کنیم، اما صادقانه بگویم: هیچ کس در چمنزار نمی توانست.
بنابراین گاهی اوقات عجیب بود که او گاهی اوقات به نوازندگانش اجازه می داد که تکنوازی کنند. سپس مجبور شد دوباره آن را با دستان خود صاف کند. اگرچه آن کت و شلوار قرمز مرجانی که در خلال چنین انفرادی پوشیده بود بسیار زیبا بود. و باید اضافه کنیم که او اجرای خود را با گرمای سربی آغاز کرد که از رعد و برق خبر می دهد. وقتی نسیم می آمد، تماشاگران بسیار فعال تر می شدند. مطمئناً این مورد در مورد Pills صدق میکرد، که در کلوپی بود که در آن سلا سو و خوانندگانش با اطمینان به عنوان یک تیم تا لبه صحنه میرقصیدند و شروع به خواندن شادی در Pukkelpop کردند. آهنگ پایانی «این دنیا»، با پژواک های زیاد، همچنان یک پتک احساسی است. اجرای خوبی بود، بیشتر به عنوان یک بغل گروهی تا کنسرت.
Selah Sue، در Pukkelpop در 19/08 دیده شد