بازی طولانی مدت شما را (غیر) خوشحال نمی کند

یک مطالعه جدید می گوید مهم نیست که ساعات زیادی را صرف بازی کنید یا چند ساعت. به هر حال برای سلامت روان شما نیست. اینکه آیا متوجه می شوید که اخبار اطمینان بخش به رفتار بازی شما و نوجوانان شما بستگی دارد یا خیر.

محققان دانشگاه آکسفورد کار کاملی انجام داده‌اند، اما نتیجه‌گیری‌های آن‌ها را نباید به همین شکل تعمیم داد. ابتدا با همکاری توسعه دهندگان بازی، یک گروه آزمایشی متشکل از 40000 گیمر را جمع آوری کردند. سپس به مدت شش هفته آن را دنبال کردند. دقیقاً میزان بازی شرکت کنندگان اندازه گیری شد. آنها باید نشان می دادند که چقدر احساس خوبی دارند. آنها همچنین باید می‌گفتند که چرا بازی می‌کنند و تا چه اندازه احساس راحتی می‌کنند که متوقف شوند.

همه شرکت کنندگان در آزمون افرادی بودند که یکی از این هفت بازی را انجام دادند: عبور از حیوانات: افق های جدید (یک بازی اجتماعی با اکشن کم)، افسانه های Apex (یک بازی تیراندازی به سبک Fortnite) حوا آنلاینe (یک بازی نقش آفرینی آنلاین)، خارج از کشور (یک بازی نقش آفرینی خشن تر)، Forza horizon 4، ورزش گرن توریسمو و خدمه 2 (سه مورد آخر بازی های مسابقه ای هستند). کمی از همه چیز وجود دارد، اما هیچ وقت تلفن همراه را هدر نمی دهد آب نبات خرد کردن.

محدودیت های چینی

چه شد؟ بین تعداد ساعات بازی و رفاه آن 40000 نفر هیچ ارتباط قابل اثباتی وجود ندارد، چه رسد به اینکه ارتباط علی داشته باشد. آنها هر چه بیشتر بازی می کنند ناراضی تر نمی شوند و همچنین بیشتر بازی نمی کنند زیرا احساس ناراحتی (یا خوشحالی می کنند).

به نظر می رسد ارتباطی با انگیزه افراد برای بازی و رفاه آنها وجود دارد. افرادی که می گویند بازی می کنند زیرا می خواهند احساس بهتری داشته باشند نسبت به افرادی که می گویند بازی می کنند زیرا نمی توانند مقاومت کنند. اما به گفته محققان، این ارتباط محدود است و نیاز به بررسی بیشتر دارد. به هر حال، دانشمندان نتیجه می‌گیرند که وقتی سیاستمداران و پزشکان درباره پیامدهای مثبت یا منفی بازی‌ها صحبت می‌کنند، بهتر است کورکورانه روی تعداد ساعت‌های بازی تمرکز نکنند.

پیامدهای منفی عادات دیجیتالی ما برای سال‌ها موضوع پیچیده‌ای بوده است. و نه فقط در اروپا. سال گذشته، چین محدودیت های سختی را برای جوانان خود اعمال کرد: آنها فقط می توانند سه ساعت در هفته آنلاین بازی کنند. بازی‌های ویدیویی، به‌ویژه بازی‌های خشونت‌آمیز، در گذشته به‌عنوان مسئول رفتارهای خشونت‌آمیز شناخته می‌شدند، معمولاً بدون شواهد ملموس. اما بازی ها (از نوع کاملاً متفاوت) نیز به طور مرتب برای کاربردهای درمانی استفاده می شوند.